Kitty Jong
Contact

Partijpolitiek wint het van mensenrechten

juni 2020

Pieter Omtzigt haalde afgelopen week hard uit naar zijn collega-Kamerleden omdat zij onvoldoende tijd besteden aan hun wetgevende taak en teveel tijd aan politieke profilering. Hij zei dit in het debat over de kindertoeslagaffaire. Wetgeving komt namelijk pas tot stand nadat de beide Kamers der Staten Generaal daarmee hebben ingestemd. Natuurlijk speelt partijpolitiek daarbij een grote rol, maar wetgeving vereist ook studie en kennis van zaken. Zeker als het ingewikkelde wetgeving betreft
en zeker als burgers erdoor worden getroffen. In de toeslagenwetgeving hebben de Kamers zich vooral door partijpolitieke opvattingen laten leiden omdat partijen wilden uitstralen dat fraude hard moest worden aangepakt. Afgelopen week is een andere groep kwetsbaren het slachtoffer geworden
van een partijpolitieke strategie die in dit geval tot doel had het kabinet te tonen dat een meerderheid over rechts een betrouwbare keus is en dat men bereid is daarvoor zelfs concessies te doen aan mensenrechten.

De behandeling van de wet Harmonisatie Wajong in de Tweede Kamer was een belediging. Het debat werd in de late avond en nacht gevoerd, waardoor wajongers het niet konden bijwonen. Een deel van de woordvoerders doorgrondde de materie nauwelijks, ook de staatssecretaris had veel ondersteuning nodig, maar desondanks stemde de coalitie aangevuld met SGP en FvD in met de wet. Op 26 mei jl. werd hij ook door de Eerste Kamer aanvaard, dankzij dezelfde partijen. De strategie was deze keer geraffineerder. Ik kom daar zo op terug. Eerst de feiten.

De wet Harmonisatie Wajong smeedt bestaande wajongregelingen tot één overzichtelijke wajongwet. Geen onlogische gedachte ware het niet dat een grote groep mensen met een arbeidsbeperking er financieel op achteruit dreigt te gaan met honderden euro’s per maand. Die euro’s gaan af van een inkomen dat overigens meestal maar net boven het minimum ligt. Door deze wet belanden vele wajongers onder het minimumloon en hebben studerende wajongers geen perspectief meer daar ooit bovenuit te komen. Dat is blijkbaar de prijs die zij moeten betalen om ‘mee te mogen doen’ in onze samenleving. Feit is dat de wetgeving erg technisch is. Feit is dat de
FNV met partners veel energie heeft gestoken in technische bijscholing van Kamerleden en het zichtbaar maken van de problematiek. Feit is ten slotte ook dat het College voor de rechten van de mens na toetsing aan het VN-verdrag Handicap een aantal ferme uitspraken heeft gedaan.

Alle feiten mochten niet baten. De partijpolitiek heeft opnieuw gewonnen. Het raffinement zit erin dat vanuit FvD een motie is ingediend. Die motie eist de compensatie van alle wajongers die door deze wet nadelig worden geraakt. De motie kreeg oordeel kamer, en daarmee was FvD binnenboord.
De SP diende eenzelfde motie in, maar maakte expliciet welke groepen wajongers met welke regelingen onder de motie van FvD vallen. Die motie werd afgeraden, de spraakverwarring was compleet. Veel senatoren waren de draad trouwens allang kwijt. De motie van FvD werd aangenomen, maar zal, vrees ik, opnieuw tot een technische discussie leiden omdat de
staatssecretaris er een duiding aan gaf die niet strookt met de tekst, en de staatssecretaris binnenkort sowieso vertrokken zal zijn. Bovendien legt deze coalitie wel vaker moties van de Eerste Kamer naast zich neer. Maar de partijpolitiek is gediend. Opnieuw ten koste van een kwetsbare
groep in de samenleving en zijn rechten.

Als FNV zullen we niet lijdzaam toekijken. We blijven de luis in de pels waar het de uitvoering van de motie betreft. En zullen de staat aanklagen als die niet de compensatie biedt die nodig is voor alle wajongers. En daarmee voorkomen dat niet ook zij speelbal worden van zich profilerende politici die het met de kwaliteit van wetgeving niet zo nauw nemen.

website by Madebyjong
closearrow-circle-o-downalign-justify linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram